1. WPROWADZENIE DO POKREWIEŃSTWA W MIEŚCIE (1-16)
System pkrewieństwa został zaadaptowany, dostosowany do miejskiego, industrialnego kontekstu miasta. Oznacza to rezyduralną separację, używanie środków komunikacji miejskiej w celu podtrzymania kontaktu. Oznacza to zmienność działań, w jakie zaangażowani bywają krewni. Oznaca to pogodzenie motywacji ekonomicznych charakterystycznych dla współczesnego społęczeństwa z pluralistycznymi obowiązkami i oczekiwaniami przypisywanymi relacjom krewniaczym.
CO JUŻ WIEMY? (2-4)
- zachodnie miejskie pokrewieństwo posiada naturę bilateralną: poza dziedziczeniem nazwiska w lini męskiej istnieje normatywna równość w relacjach z krewnymi w obu liniach; oczywiście mamy do czynienia z odstępstwami od bilateralności, ale wynikają one z wyboru jednostek czy par;
- w mieście występuje wiele relacji prymarnych, w tym także znajdują się krewniacze: relacje impersonalne, segmentarne są często postrzegane jako charakterystyczne dla środowiska miejskiego (classical urban theory - szkoła chicagowska): np. Louis Wirth twierdził, że środowisko miejskie jest charakteryzowane przez wtórne/secondery relacje, związki ni zaś przez te prymarne/podstawowe czy intymne. Inne instytucje niż rodzina dbają o zdrowie, pomagają w trudnych sytuacjach, zapewniają edukację, rekreację i kształtują życie kulturalne. Zatem rodzina jako element życia społecznego jest wyemancypowana z szerszej grupy krewnych charakterystycznych dla obszarów wiejskich. Zawyczajowy wzór rezydencjonalny to neolokalność. Poprzez małżeństwo jednostka zostaje odseparowana od rodziców i rodzeństwa. Taki system pokrewieństwa zdaje się być bardziej funkcjonalny w kontekście miasta.
Z drugiej strony badania dotyczące przyjaźni i pokrewieństwa zaprzeczają powyższemu. Największą różnicą pomiędzy mieszkańcami miasta i wsi nie jest mniejsza liczba relacji i związków prymarnych, ale większa liczba sekondarnych, impersonalnych i segmentarnych plus kontakt pomiędzy nimi. Bez wąpienia w mieście mamy do czynienia z relacjami prymarnymi, do których należy zaliczyć sieć pokrewieństwa.
- funkcje sieci krewnych jako relacji prymarnej: pomoc wzajmena, zwłaszcza między rodzicami i dorosłymi dziećmi; sieć krewnych odgrywa pozytywna rolę w migracji rezydencjalnej - jedna rodzina tworzy ekonomiczną i rezydencjalną podstawę, która jest później wykorzystywana przez kolejnych krewnych.
- relacje krewniacze wpływają na faktyczne interpersonalne zaangażowanie w systemie bilateralnym: rodzice są najbliższymi i najbardziej intymnymi krewnymi, nastepnie są to rodzeństwo i cała reszta
- sieć krewnych w obrębie klasy pracującej jest mniej rozproszona geograficznie, dlatego stanowi pole częstszych interakcji
- kobiety sa bardziej zaangażowane w sprawy krewnych niż mężczyźni; kobiety są odpowiedzialne za potrzymywanie kontaktów z krewnymi, a relacje matka-córka, siosra-siostra są postrzegane jako bliższe niż siostra-brat, rodzice-dzieci etc.
PYTANIA OTWARTE (4-9)
- jakie sa okazje i jakie rodzaje interakcji pomiędzy krewnymi i jakie mają znaczenie?
(kryterium częstotliwości interakcji; wzajemna pomoc; spotkania przy specjanych okazjach tj. Wakacje, aktywność rekreacyjna, odwiedziny, praca, wspólne zakupy, przynależność do tej samej religii czy innych organizacji)
- jakie subiektywne, zmienne aspekty są charakterystyczne dla pokrewieństwa w kontekście miejskim?
a) emocjonalna więź
b) krewni jako grupa odniesienia
c) wartości i korzyści
d) system obowiązków względem krewnych
- jaka jest związek relacja pomiędzy dorosłym rodzeństwem a dalszymi krewnymi?
- w jaki sposób sieć pokrewieństwa jest artykułowana w innych systemach społecznych?
(sąsiedztwo, sfera ekonomiczno-zawodowa, stowarzyszenia etc.)
- jakie rozmiary posiada sieć krewnych?
- jaki efekt na relacje krewniacze ma mobilność zawodowa?

PODEJŚCIE METODOLOGICZNE (9-16)
- miejsce (Greensboro w Pn. Karolinie)
- próbka (799 osób w latach 1963-1964)
- faktory wpływające na pokrewieństwo
(płeć, status zawodowy, historia zamieszkania)
- kategorie krewnych
- charakterystyka relacji (odwiedziny, działania społeczne poza chatą, uczestnictwo w organizacjach, wspólna praca, rytuały, komunikacja)
Plus: pomoc wzajemna

2. ASPEKTY I WAŻNOŚĆ RELACJI KREWNIACZYCH W MIEŚCIE (17-32)
Każdy krewny jest traktowany inaczej. Niektórzy mają dostęp do skrywanych fragmentów życia jednostki, z innymi spotykamy się okazjonalnie. Niektórych znamy a niektórych wcale. Raymond Firth rozróznił krewnych na intymnych, efektywnych i nominalnych. Intymni krewni stanowią rdzeń sieci krewnych (rodzice, rodzeństwo, czasami dziadkowie lub inni). Efektywni to tacy, z którymi mamay regularny kontakt, ale nie ma on szczególnie intensywnego czy emocjonalnego charakteru. Ludzie mogą posiadać krewnych, których nigdy nie widzieli lub takiech z którymi nie mają kontaktu od bardzo długiego czasu. To są krewni nominalni.
SEKCJA PIERWSZA: LICZBA I ROZPRZESTRZENIENIE KREWNYCH (18-26)
- LICZBA ZNANYCH KREWNYCH
- ROZPRZESTRZENIENIE ZNANYCH KREWNYCH
SEKCJA DRUGA: JAK WAŻNI SĄ KREWNI? (26-32)
- wieksza intensywność zaangażowania kobiet w pokrewieństwo (wieksza wiedza)
Mała liczba krewnych czy dystans rezydencjalny niekoniecznie wskazuje na nieważność krewnych. Znaczący krewni moga być traktowani jako intymni, stanowiący aktywną część życia jednostki bez względu na ich rozlokowanie.
3. MŁODZI DOROŚLI I ICH RODZICE (33-91)
Unikalna więź krewniacza pomiędzy młodymi dorosłymi a ich rodzicami jest ilustrowana przez fakt, że termin rodzina zawiera nie tylko współmałżonka/ę i dzieci ale także rodziców. Neolokalność i kluczowa rola rodziców w procesie socjalizacji porzedzaja tę unikalnośc.
SEKCJA 1: CZĘSTOTLIWOŚĆ KONTAKTU NA LINI MŁODY DOROSŁY-RODZICE (33-49)
Interakcja stanowi fundamentalną własciwość relacji społecznych. Dlatego jej częstotliwość jest uznawana za esencjonalną, wskazującą na intymne interpersonalne zaangażowanie. Istnieją dwie fundamentalne determinanty częstotliwości interakcji z krewnymi. Wg. Paula Reiss są to: stopień pokrewieństwa i dystans rezydencjalny. Ten ostatni odseprowuje rodziców od zamęznych/żonatych dzieci. Dlatego pojawia się mobilność jednej lub obu stron.
PŁEĆ, WARSTWA ZAWODOWA I MOBILNOŚĆ ORAZ CZĘSTOTLIWOŚĆ INTERAKCJI Z RODZICAMI (35-43)
Istnieje asymetria w relacjach krewniaczych pod względem płci. Podczas gdy młode dorosłe kobiety są bliżej swoich rodziców (i krewnych w ogóle), to młodzi dorośli mężczyźni mniej. Pojawia się pytanie o to, czy różne poczucie bliskości jest manifestowane w zróżnicowanej cęstotliwości interakcji?
Proximity/bliskość jest kluczem dla częstotliwości interakcji. Skojarzenie pomiędzy zawodową mobilnością a częstotliwością nie musi być efektem dystansu. Liczni badacze podkreślają rolę rodziców w kształtowaniu wyższych aspiracji u swoich dzieci. Rodzina mobina wznosi się poprez przestrzeganie idei i praktyk klasy średniej, co węcej to rodzice zachęcają swoje dzieci do dalszego kształcenia się i podnoszenia ich statusu. Zatem mobilna rodzina klasy robotniczej jest bardzo podobn do tych z klasy średniej. Istnieją też tzw. rodziny rozbieżne: tu wpływ rodziców na mobilność polega na tym, że ci rodzice wywierają presję na decyzje matrymonialne swoich dzieci.
KOMUNIKACJA: PYTANIE O KONTAKT INNY NIŻ FACE TO FACE (43-49)
Koncepcja izolowanej rodziny nuklearnej (urban sociologists) głosi dwie idee: wszechobecność migracji rezydencjalnej w społeczeństwie miejskim oraz że sieć społeczna składa się z tych ważnych innych osób, z którymi interakcje są częste. Ale: separacja nie oznacza wcale izolacji, podobnie jak odległość rezydencjonalna nie oznacza braku kontaktu. Brat interakcji face to face nie oznacza braku interpersonalnych relacji i wpływów. Istnieją telefony, poczta, komunikacja.
SEKCJA 2: RODZAJE KONTAKTU MIĘDZY MŁODYMI DOROSŁYMI A ICH RODZICAMI (49-63)
Wzory kontaktów pomiędzy określonymi typami krewnych. A. D. Coult/ R. W. Habenstein postawili tezę, że więzi krewniacze funkcjonują dla ekonomicznego wsparcia, emocjonalnego. Małżeństwo, narodziny, śmierć, kariera, podróż, zamieszkanie i skuckcesja społecznego statusu - po to są te więzi.
Bernard Farber: są trzy typy aktywności i interakcja krewniacza zawiera:
- uczestnictwo w rytuałach i ceremoniach
- promocja dobrobytu członków rodiny
- otwarta komunikacja (komunikacja prymarna)
Można to zredukować do dwóch aktywności: wzajemnej pomocy i towarzyskości
WZORY KONTAKTU: NIEPEWNE PRZYBLIŻENIE ROLI RODZICÓW W ŻYCIU MŁODYCH DOROSŁYCH (54-63)
Wzory pomocy - zależne od kontekstu np. czas wakacji może wywoływać wzmozona pomoc w opiece nad dziećmi. Wzory te sa bardzo zróżnicowane. Jak stworzyć przewodnik takich wzorów? Mozna obserwować powtarzalność typów kontaktów, uzywając częstotliwości jako głównego wskaźnika.
Wydarzenie pojawiające się raz na dwa lat stanowic może niedostrzegalny wzór. Kontakt taki jak comiesięczne pisanie do siebie, dzwonienie wskazuje na podtrzymywanie bycia w kontakcie. Rytuały rodzinne też nie są tak samo częste w każdej rodzinie.
Wzór kontaktu młodzi dorośli-rodzice, którzy zamieszkują to samo miasto koncentruje sie na wizytach, telefonowaniu do siebie, uczestnictwie w rytuałach rodzinnych, jeśli takie okazje się pojawiają, otrzymywanie określanych usług (opieka nad bachorami). Ów wzór jest zależny od częstości interakcji i komunikacji. Dystans rezydencjonalny wpływa na wszystkie formy kontaktu za wyjątkiem tych pośrednich (listy,telefony). Na wzory te mają wpływ: płeć i wykonywany zawód.
Każda rodzina nuklearna utrzymuje swoich członków, pomimo tego, że w społ zach przestaja ze soba mieszkać. Orientacja rodzinna jest transformowana przez małżeństwo i neolokalość w orintację krewniaczą. Znaczenie relacji dorosłe dzieci-rodzice wydaje się być rozszerzeniem wzorów działań tworzących sie w ciagu lat, kiedy dzieci nie załozyły jeszcze własnej rodziny. Intymność i wzajemne zainteresowanie sobą są charakterystyczne dla wcześniejszych relacji. Odkąd ekonomiczna współzalezność i autorytet nie stanowią już kluczowego atrybutu systemu pokrewieństwa, możliwe jest rozwijanie się wzorów kontynuowanych w dorosłości w formie wizyt, komunikacji i pomocy, kiedy jest ona wymagana.
SEKCJA 3: SUBIEKTYWNE ASPEKTY RELACJI MŁODZI DOROŚLI-RODZICE (63-83)
Związek między emocjami a częstotliwością kontaktu, interakcji. Jenakże jeśli dwie osoby nie mogą rozwiązać społecznego związku z powodu lokacji czy jego niezbędności, związek pomiędzy konsensusem, emocjami i interakcją przestaje istnieć. Emocjonalna bliskość, podobieństwo wartości, zainteresowań, obowiązków: stanowią kluczowe subiektywne aspekty społecznego związku.
Nastawienie jest często uzywane jako synonim motywacji i bodźców działań. Lecz jako wyjasnienie zachowań, większośc nastawień jest mniej jasnych niż wzory działań. Zamiast rozpatrywac je jako predykatory zachowań, nastawienia moga być badane same w sobie.
Perspektywa dual tendencies: interpersonalne relacje są zarówno intymne jak i impersonalne, prymarne i wtórne i inkorporują cechy obydwu. Jeśli społeczne koncepcje wywołują taką podwójność, to każdy fakt społeczny powinien być badany głęboko (poszukiwanie tego co ukryte/ ukryte znaczenia nastawień.
SYMPATIA I WARTOŚĆ KONSENSUSU W RELACJI MŁODY DOROSŁY-RODZICE (64-71)
Korelacja pomiędzy emocjonalną bliskością, emocjonalnym przywiązaniem a konsensusem wartości i intersów jest determinowana przez definiowanie bliskości i konsensusu wrtości.
PODOBIEŃSTWO WARTOŚCI, SYMPATII I KONTAKT Z RODZICAMI (71-78)
Interakcja jest nieuniknioną konsekwencją bliskości: jesli dorosłe dziecko nie pójdzie odwiedzić starych, to zrobią to starzy. Rodzinna tradycja może wymagać odwiedziny i inne konkretne wzory działań nawet jesli dorosłe dzieci nie podchodzą do tego z entuzjazmem.
OBOWIĄZKI: WAŻNA LINIA W RELACJI Z RODZICAMI (78-83)
Istnieje ogólny obowiązek bycia w kontakcie, istneje wzajemny obowiązek pomocy, kiedy krewni jej od nas potrzebują. Relacje z rodzicami opierają się na nierównowadze pomocy i obowiązków. Specyficzny obowiązek pomocy jest bardziej lub mniej spontaniczną odpowiedzią na konkretne sytuacje.
Pozatym istnije róznica pomiędzy obowiązkami względem bliskich krewnych a tych dalszych. Obowiązki wobec rodziców są determinowane przez dwa pytania: czy jednostka czuje się zobowiązana do podtrzymywania kontaktu czy też owo podtrzymywanie kontaktu opiera się na konieczności pomagania.
SEKCJA 4: RELACJE Z WDOWAMI, WDOWCAMI I ROZWIEDZIONYMI RODZICAMI (83-88)
PODSUMOWANIE (88-91)
Kiedy rodzice mieszkają w tym samym mieście regułą jest coygodniowy kontakt. Jesli dorosłe dzieci mieszkaja osobno: telefony, listy, odwiedziny. Separacja nie oznacza więc braku zorientowania się na krewnych jakimi są rodzice.
Relacje z rodzicami wywołują bycie w kontakcie i udzielanie pomocy, kiedy pojawi się jej potrzeba. Rodzice nie są zwykłymi znajomymi, dlatego aktywnośc społeczna jest raczej słaba.
Sympatia, zaangażowanie emocjoalne względem rodziców jest ogólnie silne i bazuje na domieszce konsensusu i pozytywnej obawy o rodziców. Dzieci inicjują kontakt z rodzicami kiedy mieszkają osobno. Ble ble ble